تصريح نمىكنند ، بلكه مىگويند : فروع بودن امامت انسب است ، ولى در عين حال به اين كه امامت از اصول دين باشد نيز تصريح نمىكنند . در هر صورت ، چه امامت اصلى از اصول دين باشد ؛ آن سان كه شيعه معتقد است ، يا از فروع دين باشد ؛ آن سان كه اهل سنّت مىگويند ، بايد بحث كرد كه امام چه كسى است تا او را بشناسيم و از او پيروى كنيم ، بر اوامر و نواهى او گردن نهيم و بر گفتار و كردار او ترتيب اثر بدهيم ؛ چون او را نايب و خليفهء پيامبر مىدانيم . پاسخ از يك شبهه گفتنى است كه گاهى شنيده مىشود كه برخى مىگويند : بحث از امامت ، بحث تاريخى صرف است و اكنون امّت اسلامى با اين مباحث كارى ندارند ، آنان را امور مهمّى است كه بايد بدان‌ها بپردازند و اوقات گران‌بهاى عمر را در آن‌ها صرف كنند . اين چه كلام بىاساسى است ؟ ! سخنى است از راهزنان افكار ، ساده‌لوحان و بىخبران از مبانى دين . چگونه مىشود كه از طرفى اعتقاد به امام را واجب و اطاعت و سرسپردگى نسبت به او را در خُرد و كلان از امور ، بر همهء افراد امّت لازم مىدانيد و سرپيچى از فرمان‌هاى او را كفر يا فسق به شمار مىآوريد و پيروى از او را موجب وصول انسان به سرّ خلقت و هدف آفرينش قلمداد مىكنيد و از طرف ديگر بحث در